Leven met een CI: CI-dragers aan het woord

Jan Caanen, CI-drager (op latere leeftijd slechthorend geworden)

“Doordat ik minder afhankelijk ben neemt mijn zelfvertrouwen, en zelfredzaamheid toe. Ik durf weer  meer te ondernemen. Ik loop niet meer weg voor gesprekken, en ga me niet meer afzonderen, het belangrijkste ik kan weer communiceren. Dit was voorheen heel moeilijk, omdat ik zelfs mijn eigen vrouw, kinderen, en kleinkinderen niet meer verstond. Iedere dag weer hoor ik nieuwe geluiden: de vogels, het alledaagse verkeer, zelfs de ziekenwagen met sirene. Hierdoor voelt het een stuk veiliger aan, als ik aan het verkeer moet deelnemen. Ik hoor de muziek weer waar ik altijd van kon genieten. Met telefoneren heb ik ook een oplossing kunnen bedenken, de speaker op mijn telefoon aanzetten en durven praten. Na meer dan 15 jaar met hoorapparatuur, zowel links, als rechts, en diverse oorontstekingen, draag ik nu alleen nog het CI. Voor mij is een wereld open gegaan, die voorheen steeds kleiner werd.

Bij dezen wil ik ook mijn dank uitspreken aan een bijzonder CI-team, die mij in deze moeilijke tijd met raad en daad, hebben bijgestaan niets was het team teveel, op alles konden ze antwoorden en lukte het even niet, kreeg je het antwoord op een volgende afspraak.

Horen met een CI kan je niet dwingen, je moet je zelf discipline opleggen om je het CI zo snel mogelijk eigen te maken, samen met je buddy die je hierbij ondersteunt!“   

Joost Ritzen, CI-drager (op jonge leeftijd slechthorend geworden)

“Ik merk dat ik achteraf ontzettend blij en dankbaar ben dat ik in aanmerking ben gekomen voor een CI en dat ik daar ook mee kan horen. Het opent een andere wereld waarin ik mijzelf weer zekerder en gelukkiger voel. Een wereld waarin ik meer het gevoel heb erbij te horen. Joost 2.0 is geboren zeg maar! Dat anderen het CI zien vind ik alleen maar een plus en mensen zijn altijd nieuwsgierig naar wat ik op mijn hoofd heb zitten. Ik vertel er dan ook altijd enthousiast over. De schaamte ligt na al die jaren achter mij!”

Joke Schaffers, CI-drager (op latere leeftijd slechthorend geworden)

“Ik draag het CI eigenlijk altijd in combinatie met gehoorapparaat en krijg heel vaak terug van mensen dat ze het goed kunnen merken,  dat ze weer een “ gewoon” gesprek met me kunnen voeren. Ook onze kinderen reageren heel positief. We telefoneren weer met elkaar via video bellen en ook zonder beeld. Voordat ik een CI had deed ik alles via de app.
Ik hoor de vogels weer, de telefoon, de deurbel!
In de auto kunnen we weer samen praten. Ik hoef niet meer iemand aan te kijken om te begrijpen wat er gezegd wordt.
De dokter heeft wel eens gezegd: “U bent gehandicapt en u blijft gehandicapt!”
Dat is waar. Als ik verkouden ben dan doet mijn linkeroor het niet goed en mis ik het gehoor aan deze zijde als aanvulling op het gehoor met mijn CI. Als de accu van het CI leeg is dan hoor ik niet goed meer! Ik ben echt afhankelijk van de techniek geworden. Maar wat is het toch mooi dat het kan! Ook kan ik het zeer waarderen om alles uit te doen….heerlijk rustig!! Het is soms zeer vermoeiend in een drukke omgeving met veel gepraat en bijgeluiden. Maar daarna doe ik ze met veel plezier weer in.

De meerwaarde voor mij bestaat vooral uit: veel beter horen en verstaan en daardoor kunnen meedoen en functioneren, o.a. in groepsgesprekken. Het gaf mij ook veel meer zekerheid en rust en bovenal ontspanning! In plaats van geleidelijk steeds meer terugtrekken uit de omgang met mensen mag ik weer helemaal meedoen en dat is fantastisch. Dank aan de professionals en aan Jan, mijn man!”

Theo Lebens, CI-drager (op latere leeftijd slechthorend geworden)

“Als drager van een CI zou ik dan ook iedere slechthorende aanraden om na te vragen of je in aanmerking kunt komen voor een CI en dit zeker overwegen. Er is niets mooier dan weer iets meer rust in je leven te krijgen, alleen al door met je partner en kleinkinderen redelijk te kunnen communiceren, iets dat voorheen regelmatig stressvolle situaties heeft opgeleverd. Het spraak verstaan is een stuk beter geworden.  Tijdens wandelingen hoor ik nu weer de vogels fluiten, de wind en een kabbelend beekje.  Geluiden zoals auto’s, brommers en spelende kinderen zijn mooi om te herkennen, maar minder mooi is, dat het soms harde geluiden zijn. In grote groepen vind ik het lastig om een gesprek goed te kunnen volgen, want daar wordt dan toch veel door elkaar heen gepraat. In een groep van 5 tot 6 personen gaat dat wel redelijk en per slot van rekening kun je nog altijd vragen om het nog eens te herhalen.”

Sluit de enquête